• Zondag 29 mei heeft de B1 zich goed laten zien op het NK.

    Nadat zaterdag de C-jeugd kampioen geworden waren wilde we natuurlijk zelf ook goed voor de dag komen.
    We wisten dat het zwaar zou worden maar wisten ook dat we best een gunstige poule hadden.
    De meiden stonden de eerste wedstrijd tegen SEW meteen scherp. De focus was er, de opdracht was duidelijk. Deze winnen en dan ziet je dag er meteen al goed uit.
    Sew beschouwde we als de beste tegenstander in de poule zij waren tenslotte eerste geworden in de competitie in het westen.
    De meiden verdedigde prima en de aanvallen liepen lekker. Na 2 keer 15 minuten stond er een fantastische 20-11 op het scorebord.

    Snel weer opladen en bespreken want 45 minuten later moet je de volgende alweer tegen VZV.
    Ook die wedstrijd wonnen we, weliswaar met minder doelpunten verschil maar dat is in een toernooi ook niet nodig. Na de 13-11 winst waren wij al zeker van de halve finale.
    Tegen HMC was het dus rustig aan ballen en niet teveel energie proberen te verspillen.
    HMC werd ook aan de kant gezet en ongeslagen de hoofdronde bereiken is een top prestatie van deze groep.

    De groep wordt al het hele jaar geplaagd door blessures. Hierdoor moesten ze het Jac Stammes toernooi aan zich voorbij laten gaan helaas. Dus een enorme prestatie als je dan op het NK dit neer zet.

    De halve finale mochten we tegen Quintus aantreden en dan ga je toch merken dat je een kleine selectie hebt. De tegenstander had veel meiden bij die gewoon nog op de tribune zaten.
    De wedstrijd liep niet in ons voordeel, kleine foutjes, tegengoals die net verkeerd vielen. We liepen achter de feiten aan en helaas konden we het niet bolwerken. De halve finale ging verloren en we mochten nog wel voor plek ¾ strijden.

    In deze kleine finale stonden we weer tegenover SEW. Iets minder strakke scheidsrechters waardoor hun spel niet in ons voordeel uitpakt. Minder tijdstraffen en dus een zware pot. We staan al ruim 2 uur te handballen als je dit ook nog moet spelen en dan meteen achter je halve finale aan dus ook weinig rust. De pijp was spreekwoordelijk helemaal leeg, het tandvlees was al lang en breed aangesproken, de spieren schreeuwde om rust.
    De meegereisde fysiotherapeut had het zwaar en druk, oplappen van speelsters, vertroetelen van spiertjes, tapen en hoofdpijn stiller alles kwam ineens op haar pad, ook zij heeft een topprestatie geleverd.
    Helaas ging de kleine finale nipt naar SEW en daarmee sloten we een mooie dag toch een klein beetje in teneur af.

    Trots mogen we absoluut zijn. We hebben laten zien dat we dit niveau makkelijk aan kunnen. Winnen van SEW, VZV, HMC. Nipt verliezen van Quintus.
    Dat is ook wat we de meiden mee hebben gegeven. Vooraf had je getekend om de hoofdpoule te mogen bereiken. In zo’n toernooi wil je toch altijd meer. En dat is goed, doelen stellen en bijstellen.


    Ongelooflijk trots op deze meiden.